zwierzęta – Strona 16. – Co mi się nawinęło przed obiektyw

Czapla siwa (Ardea cinerea)

Czapla siwa (Ardea cinerea), to duże ptaszysko. Osiąga rozpiętość skrzydeł do 175 cm, długość ciała do 100 cm, a masę do 2,3 k.

Dostałem cynk, że nad pobliskim stawem od czasu do czasu pokazują się rano czaple. Postanowiłem to sprawdzić i miałem na tyle szczęścia, że jedna z nich moczyła nogi na brzegu. Zacząłem się skradać i udało mi się to nawet, na całkiem niewielką odległość, kiedy… czapla zerwała się do lotu, ale nie uciekła, tylko przeparadowała jeszcze bliżej mnie pozwalając sobie zrobić piękne zdjęcie w locie!

FOT. WITOLD OCHAŁ POWIAT ROPCZYCKO-SĘDZISZOWSKI FOTOGRAFIA PRZYRODNICZA PODKARPACIE SĘDZISZOW MAŁOPOLSKI CZAPLA SIWA ARDEA CINEREA

Sarna hojnie obdarzona

Jechałem sobie niespiesznie boczną dróżką, kiedy zobaczyłem to – sarnę hojnie obdarzoną przez naturę… nogami.

Nie, nie, spokojnie. Zdjęcie, które zrobiłem ułamek sekundy wcześniej wszystko wyjaśnia:

FOT. WITOLD OCHAŁ POWIAT ROPCZYCKO-SĘDZISZOWSKI FOTOGRAFIA PRZYRODNICZA SARNA CZARNA SĘDZISZOWSKA PODKARPACIE

Konie na wypasie

Hasające po porannej rosie konie? Bardzo duży przypadek sprawił, że udało się je sfotografować.

Wracaliśmy wraz z kolegą z porannego fotografowania. Było krótko po szóstej. Zwróciliśmy uwagę na szpaler wysokich i wąskich drzew. Chciałem znaleźć miejsce, skąd można by je było ciekawie sfotografować. Nagle droga się skończyła, a my wylądowaliśmy w stadninie koni. Przypadek sprawił, że spotkaliśmy Pana, który właśnie wybierał się po konie na pastwisko i zgodził się, byśmy z nim poszedł. Tak właśnie powstały te niezwykłe ujęcia wyglądających jak dzikie koni 😉

FOT. WITOLD OCHAŁ POWIAT ŁAŃCUCKI PODKARPACIE ALBIGOWA STADNINA KONI ALBIGOWA BASK

Ruda Baśka

Zawsze kiedy wiewiórka zawita do ogrodu cieszy mi się buzia. Tym razem przykicała jakaś nieśmiała i wyjątkowo spokojna. Zastygła na dłuższą chwilę na drzewie, więc mogłem zrobić kilka fotek.

Kacza jedenastka

Tak coś czułem, że wysiaduje gdzieś w ogrodzie jajka. Dość często widywałem ją na stawie. Aż któregoś dnia wypłynęła z całą jedenastką na wodę. W ciągu dnia potrenowały pływanie, a następnego już ich nie było…

FOT. WITOLD OCHAŁ POWIAT ROPCZYCKO-SĘDZISZOWSKI FOTOGRAFIA KRAJOBRAZOWA KACZA RODZINA KACZKA Z MAŁYMI KACZĄTKAMI

Faceliowa sarna

Zawsze mi się buzia uśmiecha na widok pola facelii. A gdy jest ono rozległe i biega po nim sarna… wiadome jest, że kadry będą udane 😉

FOT. WITOLD OCHAŁ POWIAT ROPCZYCKO-SĘDZISZOWSKI FOTOGRAFIA KRAJOBRAZOWA PODKARPACIE SĘDZISZÓW MAŁOPOLSKI SAFRAN SARNA FACELIA

Jedynak

W tym roku udało się wykluć i wychować tylko jedno bażanciątko. Mimo to kochali je jak swoje. Traktowali go jak księcia. Wstawali wcześnie rano i chodzili wspólnie na spacery polnymi drogami. Nie przejmowali się rosą i deszczem. Dużo opowiadali o zyciu i czyhających niebezpieczeństwach. Wyszukiwali dla niego najsmaczniejsze robaki, glisty i pędraki. Małe rosło jak na drożdżach. A ja uczestniczyłem w najpiękniejszym momencie z wychowania bażanciątka, ba nawet uchwyciłem ten moment – mowa o pierwszym locie maluszka 😉

FOT. WITOLD OCHAŁ POWIAT ROPCZYCKO-SĘDZISZOWSKI FOTOGRAFIA KRAJOBRAZOWA PODKARPACIE IWIERZYCE BAŻANT PIERWSZY LOT

Szkocka rasa wyżynna

Szkocka rasa wyżynna. Powstała w wyniku skrzyżowania dwóch ras bydła – czarnej i rudej. Cechuje się długimi rogami i długą sierścią.

Wracałem ze zdjęć, kiedy trafiłem na tę niezwykłą hodowlę. Przy drodze biegnącej przez jedną z okolicznych wiosek zauważyłem dziwne stwory. Tak pomyślałem – stwory, bo wtedy jeszcze nie wiedziałem co to jest 🙂 Wyglądało jak krowa, tylko miało długaśne rogi i długą poczochraną sierść. Zatrzymałem się i przystąpiłem do fotografowania, a krówki i byczki (sorry, ale nie rozróżniam które jest które) zachowywały się jak rasowe modelki. Popisywały się i pozowały razem ze swoją małą latoroślą.

FOT. WITOLD OCHAŁ POWIAT ROPCZYCKO-SĘDZISZOWSKI SZKODZKA RASA WYŻYNNA BYDŁO WYBIEG DLA KRÓW

Skrytożerca ćmy bukszpanowej

O ćmie bukszpanowej (Cydalima perspectalis) usłyszałem w tamtym roku. I nie sądziłem, że tak szybko znajdzie również jeden skromny bukszpan w moim ogrodzie.

Kilka dni temu zauważyłem dziwne zainteresowanie moim bukszpanem zaprzyjaźnionych wróbli z okolicy. Podlatywały, siadały obok wpatrując się w krzak, po czym lądowały na nim i nurkowały do środka. Zaczaiłem się na nie z aparatem, były tak pochłonięte swoim zajęciem, że nie zwracały na mnie uwagi, mimo że siedziałem kilka metrów obok. Dopiero na zdjęciu, w powiększeniu zobaczyłem, że smakują się w gąsienicach ćmy bukszpanowej! Zdałem sobie sprawę, ile tych gąsienic musiało być w małym krzaczku, skoro aż dwa dni zeszło im oczyszczenie go z intruzów.