Category Archives: zachody słońca

Dwudziesty piąty dzień bez roweru i biegania. Nie traktuję tego jak tragedii, bo wróciłem do spacerów z aparatem. Tak jak wcześniej planowałem sobie trasy rowerowe, tak teraz wybieram jakąś miejscówkę. Wędruję po kilka, częściej po kilkanaście kilometrów.

Czatuję na ładną pogodę. Najlepiej o poranku, choć i wieczorem nie pogardzę. Wybieram miejsce, idę przed siebie i czekam. Czekam, aż jakieś kadry mnie znajdą. Kadry, które być może jeszcze nigdy nie zostały uwiecznione. Nie dlatego, że są jakieś niezwykłe czy spektakularne, ale dlatego, że nie są to miejscówki oczywiste. Nie ma tu turystów, tłumów fotografów ani straganów z pamiątkami. Są za to rozległe pola, pagórki, drzewa, polne drogi i zakątki, do których ciężko trafić.

Z dala od zabudowań i cywilizacji, gdzie można iść przed siebie, słuchać ciszy, nie sprawdzać powiadomień w telefonie. Rower i bieganie muszą na razie poczekać. Ja natomiast odkrywam swoje okolice na nowo na własnych nogach. Zawsze powtarzam, że wcale nie trzeba wyjeżdżać daleko, żeby znaleźć coś, co potrafi zatrzymać człowieka na dłużej.

Czy przypadek rządzi światem? Nie wiem tego, ale na pewno przypadek sprawił, że akurat tego dnia i o tej porze znalazłem się nad tym stawem.

Pod ręką na szczęście miałem smartfona, bo to, co działo się na niebie, przyprawiało o zawrót głowy. Kłębiące się deszczowe chmury, a spod nich wyzierające zachodzące słońce. To wszystko wygenerowało spektakl w cudownych kolorach.

Może i nie trwało to długo, ale za to na długo zapadnie w mojej pamięci.

Mijają dwa tygodnie bez roweru. Dwa tygodnie bez biegania. Ale to nie znaczy, że próżnuję. Chodzić mogę, więc korzystam z okazji i przy okazji sporo fotografuję. Oczywiście, jeśli tylko pogoda i okoliczności przyrody na to pozwalają. A na takie wyjątkowo przyjemne okoliczności natrafiłem sobie kilka dni temu.

Fajnie było wrócić na stare ścieżki. Wieczorową porą, z aparatem na szyi. Z uważnością, nie rozpraszany hałasem. W ciszy i spokoju. Krok za krokiem. Kadr za kadrem…

Miałem dobre przeczucie. Przeczucie, że ten wieczór może być wyjątkowy. Zapakowałem aparat na szyję i poszedłem tu opodal, na spotkanie z niebiańskim spektaklem 🙂

Czy wrzesień potrafi zaskoczyć kolorami? O tak! I to jak! Jak widać na załączonych obrazkach, potrafi zrobić to całkiem udanie.

Tup, tup, krok za krokiem. Żeby tylko czegoś nie przegapić. Głowa w prawo, w lewo… co by tu sfotografować?

Główne skrzypce z pewnością grało niebo. Słońce niziutko nad horyzontem dosięgało jeszcze tu i ówdzie pól. Było gorąco jak na porę zachodu słońca. 30 stopni jak nic. Przyjemny wiaterek próbował rozgonić to gęste powietrze, aparat rwał się do pstrykania zdjęć, a bąki próbowały dobrać się do mojej skóry.

Cóż… niby dużo się działo, a jednak było spokojnie i cicho. Wszystko działo się powoli.

To był bodajże drugi albo trzeci dłuższy plener w tym roku. Taki prawdziwy plener, co to jedzie się gdzieś specjalnie samochodem tylko po to, żeby pofotografować. Głównym celem jest fotografowanie, a nie spacerowanie, maszerowanie czy jazda na rowerze.

I co? Tęskno mi za takimi plenerami, nie będę ukrywał. Ale silniejsza ode mnie jest chęć skupienia się przede wszystkim na rowerze i bieganiu, a zdjęcia zeszły na drugi plan i są raczej tym, co robię przy okazji.

Wracając jednak do poniższego wieczoru. Warun naprawdę dopisał, więc spędziłem miłą godzinkę, skupiając się tylko i wyłącznie na tym, co dzieje się wokół mnie. Na krajobrazie, świetle i przede wszystkim na niebie.