Przeczucie nie zawiodło

Kto lubi takie poranki? Pewnie dziewięćdziesiąt dziewięć procent osób woli spędzić ten czas w łóżku i na spokojnie pooglądać zdjęcia u Witka. I bardzo dobrze, bo inaczej byłbym tu niepotrzebny.

Tego ranka nie mogłem dospać. Wstałem już po trzeciej, choć do wyjazdu została jeszcze przynajmniej godzina. Przeczuwałem te mgły, bo w poprzednich dniach padało i było pochmurno, a ten poranek zapowiadał się bardzo chłodno, zaledwie dwa stopnie na plusie i bez jednej chmury na niebie. To mogło oznaczać tylko jedno, piękne zjawiska optyczne.

I tym razem przeczucie mnie nie zawiodło.

Powrót do alei

Ależ dawno nie byłem tam rowerem. Mowa o Alei Grabowejw Wiśniowej. Cóż, nic się tam nie zmieniło. Nadal jest przepięknie.

Ogólnie bardzo lubię tamte tereny do jazdy rowerem. Pagórków nie brakuje i momentami potrafią dać w kość, ale widoki zdecydowanie wynagradzają cały trud jazdy.

Znowu

Podczas ostatnich przejażdżek rowerowych sfotografowałem kolejne kapliczki. Może nie są tak urokliwe jak te z poprzednich postów, ale również przyciągnęły moją uwagę. Jedne niepozorne, ukryte gdzieś w lesie albo pod drzewem, inne wręcz przeciwnie, nie do niezauważenia.

Najbardziej zafrapowała mnie kapliczka ze zdjęcia nr 2. A właściwie sam już nie wiem, czy to na pewno kapliczka. Być może zmylił mnie stojący obok tej budki krzyż. Im dłużej się jej przyglądałem, tym więcej miałem wątpliwości…

Park pałacowy w Dukli cz. II

Miejsce idealne do spacerów. Bez kostki brukowej, bez asfaltu, bez wysypanych żwirem alejek. Naturalne ścieżki, drzewa, spokój i sama natura.

Park Pałacowy w Dukli ma właśnie taki klimat. Trzy urokliwe stawy, po których pływają kaczki, a pewnie czasem i łabędzie. Do tego naprawdę niewielki ruch ludzi, szczególnie w tygodniu albo podczas gorszej pogody.

Teraz cały park pachnie czosnkiem niedźwiedzim i wygląda świetnie, ale mam przeczucie, że jesienią może być tam jeszcze piękniej. Szkoda tylko, że to kawał drogi ode mnie i rowerem raczej nie ma szans tam dojechać. Ale coś czuję, że w październiku albo listopadzie znowu tam wrócę.

Kaplica św Jana z dukli – Na Puszczy

Są takie miejsca, gdzie czas zwalnia z automatu. Kaplica Kaplica św. Jana z Dukli Na Puszczy właśnie ma w sobie taki klimat. Deszczowa pogoda chyba skutecznie odstraszyła ludzi, bo trafiłem tam praktycznie sam (nie licząc pierwszej żony) i dzięki temu można było naprawdę poczuć spokój tego miejsca.

Bez tłumów wszystko odbiera się inaczej. Cisza, szum drzew i perspektywa, że w każdej chwili może spaść deszcz, robiły lepszą robotę niż jakikolwiek przewodnik. Takie zwiedzanie zdecydowanie bardziej do mnie trafia niż przeciskanie się między ludźmi.

To jedno z tych miejsc, gdzie fajnie pospacerować albo posiedzieć i popatrzeć, posłuchać…

Park pałacowy w Dukli

Ile to już razy myślałem, żeby odwiedzić park pałacowy w Dukli. Ze dwa razy nawet byłem w pobliżu, ale do parku nie poszedłem. Aż do wczoraj. O dziewiątej rano byłem już po rowerowej siedemdziesiątce, z czego dwadzieścia kilometrów w deszczu. Jednak było mi mało. Jak to tak, weekend i resztę dnia spędzić w domu? Mówię więc do pierwszej żony, czy nie pospacerowałaby ze mną w deszczu? Chętnie się zgodziła, ale tym razem deszcz nas ominął i elegancko przestało padać, kiedy dojechaliśmy na miejsce.

A co w parku? Przede wszystkim zatrzęsienie kwitnącego właśnie czosnku niedźwiedziego. Nie zliczę, ile zrobiłem zdjęć, ale dziś wrzucam tylko część z nich.

Pytacie, ja odpowiadam

Pytacie czasami w komentarzach, gdzie robiłem poszczególne zdjęcia. Prawda jest taka, że kiedy człowiek jadąc tyle kilometrów, często bocznymi, polnymi i mało uczęszczanymi drogami, sam nieraz traci orientację, w jakiej miejscowości aktualnie się znajduje. Plan jest zwykle prosty: wyznaczyć trasę, wrzucić ją do nawigacji i jechać przed siebie, czekając na to, co po drodze pokaże los.

Tym razem jednak trochę poszperałem i udało mi się odtworzyć kilka miejsc. Na pierwszym zdjęciu znajduje się okazały pomnik przyrody, na który natrafiłem w okolicy Ustrobnej. Kolejne ujęcie przedstawia cerkiew Narodzenia NMP w Oparówce, a następne wiekową kapliczkę stojącą około pół kilometra na północ od cerkwi.

Ostatnie zdjęcie zrobiłem gdzieś po drodze, wyjeżdżając na wzniesienie w okolicy miejscowości Rzepnik.

W tych moich wyjazdach chyba to jest najlepsze, że tak do końca nigdy nie wiem, co znajdę za następnym zakrętem.

Przyznaję się

Muszę się do czegoś przyznać. Ja znowu narobiłem zdjęć kapliczek.

Nie wiem, co ja z nimi mam, ale jak światło dopisuje, to jakoś same rzucają mi się w oczy i od razu chce mi się wyciągać smartfon. Niektóre z nich po prostu nie pozwalają spokojnie przejechać obok i przejść nad nimi do porządku dziennego. Mają jakąś moc przyciągania. Oczywiście nie wszystkie.

Bo muszą być pięknie usytuowane. Z dala od zabudowań. Często na rozstajach dróg. Przy drogach mniej uczęszczanych. To właśnie te mają w sobie magnez…

Cerkiew św. Paraskewy w Rzepniku

Muszę się na bieżąco podzielić tym, co mnie dziś spotkało. Otóż skoro świt wybrałem się na kolejną rowerową setkę. Między innymi przejeżdżałem przez Rzepnik, żeby odwiedzić cerkiew św. Paraskewy. Zawsze, gdy tamtędy jechałem, trafiałem na wycieczki zwiedzających, a dziś byłem tam zupełnie sam. Mogłem spokojnie podejść od drugiej strony i zrobić zdjęcia w ciszy, spokoju i bez pośpiechu.

Kiedy wszedłem na polanę za cerkwią i odwróciłem głowę, zobaczyłem coś niesamowitego. Na niebie widniało okazałe i bardzo wyraźne halo słoneczne. Lepszego warunu do fotografowania nie mogłem sobie wymarzyć. Od razu chwyciłem za smartfon, żeby uwiecznić ten niecodzienny widok.

Słońce było już bardzo wysoko, bo zbliżało się południe, więc obiektyw nie obejmował całej sceny. Ale od czego jest tryb „panorama”. Może zdjęcie wyszło lekko zniekształcone, ale udało się uchwycić i halo, i cerkiew, i całe jej klimatyczne otoczenie.

Biała tęcza i to światło…

Czy nie dawniej jak wczoraj pisałem, że rano to ja nie jeżdżę? Otóż jednak wybrałem się o poranku i to był strzał w dziesiątkę. Mimo że od wschodu słońca minęły już dobre dwie i pół godziny, w pobliskiej dolince nadal utrzymywała się gęsta mgła. Już wtedy wiedziałem, co mnie tam czeka.

Nie pomyliłem się. Była przede wszystkim biała tęcza, co prawda już bardzo niska, ale nadal świetnie widoczna. Do tego doszło fantastyczne światło słońca przebijającego się przez mgłę. Sami zobaczcie.