Co mi się nawinęło przed obiektyw – Witold Ochał

Jesień wciąż trwa, choć może już nie jest tak piękna jak jeszcze kilka dni temu. Chętnie wracam myślami do tych poranków spędzonych na niekończących się spacerach po okolicy.

Dziś kolejne ujęcia z Pstrągówki, bo właśnie tam powstały jedne z ciekawszych kadrów tej jesieni. Pewnie dlatego, że trafiłem na niesamowite warunki. Te mgliste klimaty cały czas mam w głowie, a kiedy oglądam zdjęcia, znów czuję to szczypiące zimno.

Oczywiście w takich chwilach człowiek nie myśli o tym, że jest zimno ani o tym, ile jeszcze ma przed sobą. Po prostu idzie, patrzy i cieszy się tym, co akurat przyniósł poranek.

Przymrozek, nieco szadzi i zapomniane stawy w okolicy Bud Głogowskich. No, może nie do końca zapomniane, bo sporo tam śladów bytności człowieka, ale na pewno nie ma tłumów, zwłaszcza o świcie hii, hi. No i nie da się tam dojechać samochodem, trzeba przejść dobrych kilka kilometrów z buta.

A kiedy już się tam dotrze, można przystopować i nacieszyć się ciszą. Zwłaszcza w taki poranek jak ten. Chłodny i rześki, a jednocześnie słoneczny.

Jesienio, nie kończ się jeszcze! Choć… chyba mnie nie posłuchasz, bo prognozy zapowiadają kolejne deszczowe dni. No ale dobrze, jakoś je przetrwamy. A potem poproszę z powrotem o piękną pogodę i słońce.

Ja tymczasem zatrzymuję jesień po swojemu: na pagórkach, wśród złotych liści, wypatrzonych teleobiektywem. Każde zdjęcie to mały kawałek tego światła, które zaraz zniknie, pewnie zrobi się bardziej szaro i ponuro…

Jak zrobić takie fotki? To tylko i wyłącznie zasługa pierwszorzędnego światła, na które udało mi się trafić. Akurat mgła zaczęła się podnosić i słońce nieśmiało zaglądać do bukowego lasu w Iwierzycach, gdzie zrobiłem te zdjęcia. Lepszych warunków chyba sobie nie można wymarzyć. Te zdjęcia wręcz robiły się same, a ja stałem oniemiały.

Długo jesień pozwalała nam podziwiać swoje barwy, ale właśnie się z nimi żegna. Nocne przymrozki nie pozwolą liściom dłużej wisieć na gałęziach.

Ale luzik, mam w zanadrzu tyle jesiennych zdjęć, że pewnie nie zdążę opublikować ich do końca roku!

Kolejne jesienne fotki i rozległe widoki, tym razem z okolic Pstrągówki. Wystarczy iść polną drogą biegnącą grzbietem wzniesienia, żeby natknąć się na takie krajobrazy.

Patrząc na południe, można podziwiać rozległą panoramę wzniesień Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego.

To jedna z tych miejscówek z dala od zabudowań, niby zwykła polna ścieżka, a co kawałek czeka widok, który zostaje w pamięci. Miejsce spokojne i pełne przestrzeni.

Nie wierzyłem własnym oczom. Jak może być aż tak klimatycznie? Niby pierwszy lepszy, zwyczajny las, tym razem w okolicy Kolbuszowej, a jesienią zamienił się w bajkowy, kolorowy świat.

Wystarczyło wejść między drzewa, żeby na chwilę zapomnieć o całym świecie. Kolorowe liście szeleściły pod nogami, a miękkie światło prześwitywało przez korony. Co krok odnajdywał mnie kolejny kadr. Wystarczyło tylko naciskać spust migawki w aparacie.

Wcale nie trzeba szukać daleko, żeby znaleźć coś wyjątkowego. Wystarczy zatrzymać się na chwilę i rozejrzeć dookoła.

Fajna była ta jesień… A właściwie — jest, bo przecież wciąż trwa! Liście jeszcze nie opadły, a kolory nadal zachwycają całym swoim bogactwem kolorów. Poranne mgiełki tylko dodają uroku temu jesiennemu klimatowi.

Te spokojne poranki, kiedy świat powoli wyłania się z mgły… Jesień ma w sobie coś wyjątkowego, zachęca, żeby zwolnić, rozejrzeć się dookoła i nacieszyć widokami, zanim opadną liście. Zdjęcia pochodzą z okolic Pstrągówki.

Korzystajmy z tych chwil, póki złote liście wciąż trzymają się gałęzi, a poranki malują krajobraz miękką mgiełką.