Jeden staw, na nim wyspa. Obok drogi, ale jakby w środku lasu. Jeszcze trochę dziewiczy, bo powstał zaledwie trzy lata temu. Z każdym rokiem robi się tam coraz piękniej.
Ścieżka do spacerowania o łącznej długości około dwóch kilometrów, obok rozległa łąka oraz rezerwatowa hodowla konika polskiego. A to wszystko w Nadleśnictwie Tuszyma.
Ja oczywiście polecam wizyty w mgliste poranki, choć i w środku dnia, jak widzicie, jest tam pięknie.
Pierwszy czerwca. Czerwiec to już chyba taki całkiem letni miesiąc, jak mi się zdaje.Przynajmniej w kalendarzu, bo ostatnie rowerowe wypady bardziej przypominały wczesną wiosnę. Temperatury poniżej 20 stopni, wiatr, chmury, a wczoraj to i drobny kapuśniaczek mnie nie oszczędził.
Przed nami przyjemnie krótki tydzień, tylko cztery dni pracy, a potem trzydniowy fajrant. Zbieram siły, bo w nadchodzący weekend nie zamierzam oszczędzać nóg. Jeśli pogoda dopisze, będę z pewnością zbierał kolejne kilometry do kolekcji.
Jak ten maj szybko minął… Kto by się spodziewał.
Pogoda na weekend niestety się popsuła. Od rana było pochmurno, a na dodatek nadal mocno wieje. Ale żeby nie było, przebudziłem się o świcie, żeby upewnić się, że nie jest pogodnie. Gdy okazało się, że niebo całe w chmurach, poszedłem dalej spać i dzisiaj jazdę odpuściłem.
Za to mam dla Was kilka fotek z czwartkowej setki. Tamtego dnia pogoda również nie rozpieszczała, bo nie dość, że wietrznie i pochmurno, to jeszcze zimno. Mimo wszystko udało się przejechać swoje i przywieźć kilka kadrów, które przypominają, że nawet przy niezbyt zachęcającej aurze można znaleźć coś wartego zatrzymania w obiektywie.
Pogoda naprawdę dopisuje, trzeba to przyznać. Kwiecień i maj pokazują się z najlepszej strony. To idealny czas na wszelką aktywność na świeżym powietrzu, choćby zwykły spacer czy kilkanaście kilometrów na rowerze.
W moim przypadku spacer i rower potrafią trwać godzinami, ale nawet krótkie wyprawy są jak najbardziej wskazane. Warto wygospodarować sobie kilka godzin w tygodniu na ruch i trochę oddechu od codzienności. A w weekendy… to już obowiązkowo.
Dziś kolejna porcja kapliczek spotkanych po drodze. Większość z nich pewnie już kiedyś tutaj pokazywałem, ale jak wiadomo, za każdym razem wszystko wygląda trochę inaczej. Inna pogoda, inne światło i zupełnie inne okoliczności.
Nie ma dwóch takich samych kadrów, nawet jeśli powstają dokładnie w tym samym miejscu.
Szczęściara z niej, nie? Takie widoki podczas śniadania. I to śniadania połączonego z drugim śniadaniem, obiadem i pewnie jeszcze kolacją. Co za życie. Cały dzień jeść i podziwiać przyrodę.
A tak już całkiem serio, sam miałem przez chwilę okazję podziwiać te same widoki ze wzgórza Gogołowskiego. Można tam naprawdę poczuć przestrzeń wszystkimi zmysłami.
Ubiegłośrodowy wyjazd zostanie ze mną na długo. Na takie warunki nie trafia się przecież zbyt często. Trochę miałem przeczucie, trochę szczęścia, a trochę po prostu samozaparcia, żeby ruszyć w drogę jeszcze przed wschodem słońca.
Dzięki temu mogłem spędzić pierwsze dwie godziny jazdy w naprawdę wyjątkowych okolicznościach. Światło i klimat, którego nie da się zaplanować. A później… wcale nie zrobiło się dużo mniej pięknie 🙂
No cóż… zaspałem. Plan był prosty: w niedzielę od świtu ruszyć, tym razem na własnych nogach. Start przy zalewie w Kamionce, potem przez las w stronę Cierpisza. Wszystko się udało… tylko ten świt trochę mi nie wyszedł. Zanim się dobudziłem i ogarnąłem wyjście, było już grubo po siódmej.
Słońce zdążyło wspiąć się wysoko, ale nad wodą panował jeszcze spokój. Zero spacerowiczów, tylko kilka wędkarzy. W lesie podobnie, pustka i przyjemny chłód między drzewami, bo po wyjściu z cienia okazywało się, że już całkiem solidnie grzeje.
Na początek kilka kadrów znad zalewu.
Sięgnąłem do archiwów i policzyłem, że to najprawdopodobniej moje szóste widmo Brockenu. Czwarte na Pogórzu Strzyżowskim, jedno miałem w Przemyślu i jedno na zupełnych równinach!
Tym razem mocno mnie zaskoczyło, bo jechałem sobie spokojnie rowerem, zerknąłem w bok, a tam wokół mojej głowy przesuwała się kolorowa aureola! Oczywiście od razu się zatrzymałem, żeby uwiecznić to ciekawe, zwłaszcza w naszym regionie, zjawisko optyczne.
Kilkanaście kilometrów później udało mi się po raz kolejny uchwycić białą tęczę, ale tej to już nawet nie zliczę. Obawiam się tylko, że widuję ją częściej niż kolorową!
Tak, sięgnąłem w końcu na chwilę po mojego bezlusterkowca. Tak, założyłem obiektyw do makrofotografii. Tak, polazłem na dziką część ogrodu poszukać owadów.
Raz – ręka już nie ta co kilka lat temu. Konieczne byłoby trochę poćwiczyć, żeby mnie aż tak nie trzęsło. Dwa – wzrok już nie ten i coraz trudniej coś wypatrzyć. Niemniej udało się wyłowić z gąszczu trawy kilka ciekawych okazów i scenek.
Co mi się nawinęło przed obiektyw - Witold Ochał 