Co mi się nawinęło przed obiektyw – Witold Ochał

Podążałem sobie niespiesznym spacerkiem dróżką biegnącą przez rozległą polanę, porośniętą tu i ówdzie pojedynczymi drzewkami. Tak sobie wędruję, aż zza zakrętu wyłoniły się jakieś uszy.

To musi być sarna! Pomyślałem. Ale kiedy podszedłem bliżej, już wiedziałem, że to daniele. I to nie jeden, a całe stadko.

Pochylony w pas, pociągając noga za nogą i najciszej, jak umiałem, zacząłem się do nich skradać. Oczywiście długo to nie potrwało. Bardzo szybko mnie zauważyły. Wtedy pozostało mi już tylko się ujawnić, wyprostować i spróbować zrobić zdjęcie.

Kiedy dzikie zwierzę staje mi na drodze, zawsze są emocje. Jeśli jest to sarna czy daniel, emocje pojawiają się niezależnie od odległości. No, może sarna tylko wtedy, gdy jest blisko, bo to jednak dość popularne zwierzę i wszędzie ich pełno.

Ale wcale nie mniej gęba cieszy się na spotkanie z końmi czy krowami. W dzisiejszych czasach takie spotkanie potrafi być czasem rzadszym widokiem niż sarna, hihi.

W niedzielę zostawiłem rower w domu i wybrałem się do lasu. Mam tam taką fajną, rozległą polanę, na którą od dawna obiecywałem sobie przyjechać o poranku. Wczoraj w końcu się udało.

I co? Mimo że było ciepło i zupełnie nie zapowiadało się na mgłę, polanka była spowita białym mlekiem. A na samo dzień dobry, jeszcze przed wschodem słońca, wypatrzyłem w niej małe stadko łań. Zajadały się co lepszymi kąskami roślin, a ja, schowany za trawami, mogłem je spokojnie obserwować.

Jak to zazwyczaj bywa, obserwowałem do czasu. W końcu mnie zauważyły….

Czy w przyrodzie czuć już jesień? Niektórzy tak twierdzą. Ja jednak jestem z tych, którzy jesieni jeszcze nie czują. Czuję za to pełnię lata, bo przecież to właśnie sierpień jest najbardziej letnim miesiącem. A i we wrześniu potrafi być jeszcze całkiem po letniemu.

Oby więc piękna, słoneczna pogoda była dla nas łaskawa jak najdłużej. Na jesień mamy jeszcze czas.