Czy nie dawniej jak wczoraj pisałem, że rano to ja nie jeżdżę? Otóż jednak wybrałem się o poranku i to był strzał w dziesiątkę. Mimo że od wschodu słońca minęły już dobre dwie i pół godziny, w pobliskiej dolince nadal utrzymywała się gęsta mgła. Już wtedy wiedziałem, co mnie tam czeka.
Nie pomyliłem się. Była przede wszystkim biała tęcza, co prawda już bardzo niska, ale nadal świetnie widoczna. Do tego doszło fantastyczne światło słońca przebijającego się przez mgłę. Sami zobaczcie.
Czy mi się wydaje, czy ten blog z typowo fotograficznego powoli zmienił się w blog… włóczęgi? Chyba właśnie za takiego zaczynam się uważać. Jak nie rower, to własne nogi, a w ostateczności biegiem. Jeszcze tylko brakuje, żebym zaczął pływać rzekami.
Zdjęcia oczywiście przy okazji powstają, ale zauważyłem, że prawie całkowicie przestałem fotografować o wschodzie i zachodzie słońca. Wtedy albo jeszcze śpię, albo odpoczywam już po swoich wojażach. Odpuściłem też polowania na wschodzące i zachodzące księżyce. Kiedyś nie pomyślałbym, że może do tego dojść.
To chyba po prostu dowód na to, że zainteresowania z czasem się zmieniają. I wcale nie wykluczam, że jeszcze wrócę do typowego fotografowania. Takiego z prawdziwym aparatem, a nie smartfonem. A przynajmniej chciałbym.
Słońca nie było. Ciepła też nie. Sucho tym bardziej. Ale jak ktoś naprawdę coś lubi, to nic nie zatrzyma go w domu, niezależnie od pory roku i pogody. No serio, nie ściemniam.
Taka właśnie była ta sobota. Niby maj, a momentami można było pomyśleć, że to jakiś październik. Mokro, wietrznie i chłodno, ale majowa paleta barw nie pozwalała pomylić pory roku z żadną inną.
Po piątkowej stówie na dwóch kółkach sobota musiała być już spokojniejsza, więc tym razem ruszyłem na własnych nogach, ale już bez roweru. Wybrałem piętnastokilometrową trasę polnymi drogami do wiatraka w Różance.
Miałem pewne obawy, jak będzie się maszerowało po polnych drogach, które po ostatnich opadach zrobiły się dość błotniste, ale wcale nie było tak źle. Mimo braku słońca i niezbyt ciepłej aury widoki wynagrodziły wszystko z nawiązką.
Na razie wrzucam sam wiatrak i dwa widoczki ze stojącej obok niego wieży widokowej, ale to, co było po drodze, zrobiło na mnie największe wrażenie. O tym jednak będzie już w kolejnych wpisach.
W najbliższej okolicy to są chyba moje ulubione kapliczki i krzyże. Wszystkie stoją gdzieś na uboczu, z dala od zabudowań. Tam, gdzie rzadko ktoś przejeżdża, więc można znaleźć ciszę i spokój.
Każde z tych miejsc ma swój niepowtarzalny urok. Zazwyczaj zatrzymuję się tam na kilka chwil, żeby zrobić zdjęcie, albo po prostu chwilę odpocząć w drodze.
Spadło trochę deszczu. Niektórzy pewnie czekali na niego jak na zbawienie. U mnie spadło nie więcej niż 2 centymetry na metr kwadratowy, ale dla roślin dobre i to.
Szkoda tylko, że akurat na weekend trafiła się taka pogoda. Nie zrażony jednak tą pogodą wsiadłem rano na rower i ruszyłem w drogę. Wpadło 100 kilometrów i aż 8 razy po drodze padał deszcz. Jeśli udało się nieco podeschnąć, to już byłem cały mokry…
Poniższe zdjęcia są jeszcze ze środy, kiedy to pokręciłem się trochę po polnych drogach, bo właśnie tam najczęściej trafiam na najciekawsze widoki. Dużo zieleni, żółty rzepak, niebieskie niebo i wszechobecna cisza.
Masz coś nowego? Tak, nowe ścieżki, nowe dróżki, ale klimat ciągle ten sam. Klimat wiosny. Klimat zieleni, klimat nowych zapachów i świergotu ptaków. W miejscach z dala od zabudowań, bez żywego ducha.
Dzisiaj moje nowe odkrycia. Kolejne kapliczki, na które trafiłem przypadkowo, wybierając trasę rowerową, której jeszcze do tej pory nie jechałem.
Wydaje się to niemożliwe, ale czasem odkrywam jeszcze odcinki dróg w moim zasięgu dwóch kółek, po których jeszcze nie jechałem.
I w niedzielę właśnie trafiłem na te perełki kapliczkowe.
Zielono zrobiło się już dosłownie wszędzie. A jeśli jeszcze prognozy z deszczem się sprawdzą, to będzie już pełna wersja wiosny bez żadnych półśrodków. Wszystko dostanie dodatkowego kopa, zapachy zrobią się intensywniejsze, a zieleń jeszcze głębsza. Taki początek maja to chyba dokładnie to, na co wielu z nas czekało.
Intensywny to był weekend. Po dziesięciu miesiącach przerwy postanowiłem wsiąść na rower i przejechać sto kilometrów. Z powodów zdrowotnych nie robiłem tego przez ten czas. Dwie, trzy godzinki to był max. Powiedziałem jednak: koniec, albo się organizm przyzwyczai, albo będę cierpiał.
I co? Cierpiałem po piątkowym wyjeździe, ale w sobotę było już OK. W niedzielę spróbowałem znowu, tym razem po górkach. Nie ukrywam, że te 5 – 6 godzin na rowerze to jest to, co zawsze najbardziej lubiłem, całkowite zapomnienie o wszystkim.
Przez ten czas liczy się tylko tu i teraz. Plany są ambitne na lato, a jak będzie, zdrowie pokaże.
PS. Zdjęcia z zupełnie innego wyjazdu.
Co mi się nawinęło przed obiektyw - Witold Ochał 