Rarytas w kolorze różowym

Dziś środa, więc pora na kolejną porcję owadów. W ramach regeneracji i wyciszenia biorę aparat z obiektywem do makro i idę wypatrywać małych mieszkańców łąk oraz zarośli.

Na dziś mam kolejne cztery zdjęcia i cztery stworzenia. A właściwie trzy owady, bo bohater pierwszego zdjęcia jest pająkiem. To przedstawiciel rodzaju bokochodów. Najprawdopodobniej samica pilnująca swojego kokonu. Bokochody różnią się od wielu innych pająków tym, że nie budują sieci łownych, tylko aktywnie polują na swoje ofiary niczym drapieżnicy.

Muchówka z drugiego zdjęcia to wujek. I nie, to nie jest żart. Gatunek ten nazywa się wujek żółtaczek. Ciekawostką jest to, że samce, chcąc zaimponować samicy, przynoszą jej prezenty w postaci upolowanych drobnych owadów.

Trzecie zdjęcie przedstawia świeżo wyklute nimfy pluskwiaka. W pierwszym stadium życia siedzą sobie na pustych jajkach, z których przed chwilą się wydostały.

Czwarte zdjęcie to największy fotograficzny rarytas, jaki mógł mi się trafić. Różowy konik polny! Jak to możliwe? To najprawdopodobniej efekt rzadkiej mutacji genetycznej zwanej erytryzmem, która zwiększa produkcję czerwonego pigmentu. Istnieją różne teorie wyjaśniające ten fenomen. Jedna sugeruje zaburzenia w syntezie pigmentów, druga wskazuje na dominujący gen odpowiedzialny za kolor.
Ten niezwykły różowy odcień może sprawiać, że owady są bardziej widoczne dla drapieżników, dlatego spotyka się je tak rzadko. Powiem szczerze, że gdy go zobaczyłem, aż się roztrzęsłem z emocji i modliłem się w duchu, żeby udało się zrobić zdjęcie.

Miejscówki pomijane

W ramach lajtowej przejażdżki po najbliższej okolicy zatrzymałem się w trzech miejscówkach, obok których często przejeżdżam, a bardzo rzadko fotografuję. Pierwsza to młyn wiatrowy, położony kilkanaście kilometrów od domu. Równie urokliwy jak ten w Różance, a przy tym sporo bliżej.

Kolejnym przystankiem był drewniany, zabytkowy kościół w Bystrzycy ⛪. Ostatnie miejsce to niepozorna kapliczka porośnięta dziką różą. Stoi na rozstaju dróg, z dala od gęstej wiejskiej zabudowy, dodając temu zakątkowi wyjątkowego klimatu.

Magiczne akacje

Pojawiłem się tam znowu. Ze względu na inne niż fotografowanie priorytety nie bywam tam już tak często jak kiedyś. Ale w niedzielę, przejeżdżając niedaleko, postanowiłem, że muszę na własne oczy zobaczyć, jak kwitną.

Co prawda kwiatów nie ma na nich zbyt wiele, ale biorąc pod uwagę, że jeszcze dobrych kilka lat temu nie kwitły w ogóle, teraz jest naprawdę super. Przy okazji na niebie zauważyłem halo słoneczne i tak sobie pomyślałem, że nic się nie zmieniło – one nadal są magiczne, albo przynajmniej przyciągają magiczne zjawiska, wschody i zachody słońca. Coś w tym musi być…

Chmury, ale nie odpuściłem

Do tej pory chce mi się ziewać na samą myśl. W sobotę plan był na czwartą, ale nie dałem rady, wstałem przed piątą. Jak na zewnątrz jest zachmurzone, to nie chce się wstawać i ruszać na rower tak bardzo, jak podczas ładnej pogody.

Jednak skoro był plan na jazdę, to nie mogłem odpuścić. Źle bym się z tym czuł przez cały dzień. I faktycznie przez 90 procent czasu miałem nad sobą zachmurzone niebo, ale chwilami trafiały się takie widoki, że zapominałem nawet o tych wyciskających siódme poty wspinaczkach pod niby płaskie pagórki Pogórza Strzyżowskiego.

Chmura szefowa | 5.06.2026

Przestraszył mnie ten szelf, i to nie na żarty. Wybrałem się jak gdyby nigdy nic na spacer, ubrany jak fircyk w zalotach, czyli kompletnie nieprzygotowany na deszcz. Kiedy go zobaczyłem po wyjściu z lasu, do samochodu miałem jeszcze jakieś trzy kilometry, a szelf mógł zwiastować tylko jedno – burzę.

Niespecjalnie się tym jednak przejąłem, bo bardziej od ucieczki interesowało mnie fotografowanie tego groźnie wyglądającego zjawiska. Dopiero po chwili zerknąłem do aplikacji pogodowej, a ta uspokajała, że burza przejdzie bokiem.

Mimo wszystko niepokój nie minął. Resztę drogi do samochodu pokonałem więc lekkim truchtem, od czasu do czasu spoglądając w stronę ciemnych chmur. Ostatecznie deszczu nie było, ale emocji podczas tego spaceru zdecydowanie nie zabrakło.

Zaglądnąłem do ogrodu

Zaglądnąłem kilka razy do ogrodu, żeby sprawdzić, co słychać w świecie makro. Trafiło się kilka ciekawych okazów.

Nad stawem zauważyłem potężną ropuchę (a może żabę?), która odpoczywała sobie jak gdyby nigdy nic. Nie zdawała sobie sprawy, że na głowie siedzi jej muchówka mocno przypominająca komara, która przygląda mi się podejrzliwie, zastanawiając się pewnie, co będę robił. Niestety ropucha nie była zbyt towarzyska i po chwili hopsnęła do wody.

Skakun zawsze jest mile widziany, a ten siedział sobie na suchym liściu przyklejonym do trawy. Było mu tam całkiem do twarzy. Ma chłop gust.

Pajęczyca z kokonem to również widok, który zawsze cieszy. Ta była na tyle cierpliwa, że pozwoliła zrobić sobie kilka ujęć.

Kolesia z czwartego zdjęcia nie znam i nie wiem, co to za jeden, ale jakoś tak wydał mi się godzien uwiecznienia.

Dwa deszcze i mżawka

Żeby tradycji stało się zadość, także i w tym roku pogoda na Boże Ciało nie była zbyt łaskawa. A ja nie mogłem usiedzieć ani jednego dnia dłużej w domu i miałem w planach kolejną rowerową setkę. Żeby zdążyć na procesję, musiałem wyjechać już po piątej rano.

Po drodze złapały mnie dwa deszcze, a na górkach dodatkowo towarzyszyła mi nieprzyjemna mżawka. Mimo niezbyt sprzyjającej aury jechało się całkiem dobrze, choć momentami było mokro.

Tym razem trasa prowadziła przez raczej mało atrakcyjne miejsca, ale jak to zwykle bywa, kilka pamiątkowych zdjęć i tak udało się zrobić.

W stronę słońca

Wieczorem nad stawem w Nadleśnictwie Tuszyma bywa naprawdę urokliwie. Trochę chmur i nagle to słońce, które zza nich wyszło, wręcz oślepia swoim blaskiem.

To są niezwykłe chwile, kiedy okolica nabiera zupełnie innego wymiaru. Staje się nierzeczywista, nieco niewyraźna, oślepiająca i pełna magii.

Jeden staw

Jeden staw, na nim wyspa. Obok drogi, ale jakby w środku lasu. Jeszcze trochę dziewiczy, bo powstał zaledwie trzy lata temu. Z każdym rokiem robi się tam coraz piękniej.

Ścieżka do spacerowania o łącznej długości około dwóch kilometrów, obok rozległa łąka oraz rezerwatowa hodowla konika polskiego. A to wszystko w Nadleśnictwie Tuszyma.

Ja oczywiście polecam wizyty w mgliste poranki, choć i w środku dnia, jak widzicie, jest tam pięknie.

Startujemy z czerwcem

Pierwszy czerwca. Czerwiec to już chyba taki całkiem letni miesiąc, jak mi się zdaje.Przynajmniej w kalendarzu, bo ostatnie rowerowe wypady bardziej przypominały wczesną wiosnę. Temperatury poniżej 20 stopni, wiatr, chmury, a wczoraj to i drobny kapuśniaczek mnie nie oszczędził.

Przed nami przyjemnie krótki tydzień, tylko cztery dni pracy, a potem trzydniowy fajrant. Zbieram siły, bo w nadchodzący weekend nie zamierzam oszczędzać nóg. Jeśli pogoda dopisze, będę z pewnością zbierał kolejne kilometry do kolekcji.