To nie tak miało być w niedzielę. Od samego rana miało być bezchmurnie. No cóż, były gęste chmury, które odpuściły dopiero później. Przynajmniej było już cieplej, choć ciężko 10 stopni nazwać ciepłem. Jednak z każdą chwilą, im słońce było wyżej, temperatura stawała się znośniejsza do jazdy.
Między innymi zaglądnąłem nad stawy w leśnictwie Sokole.
W sobotę ranek nie dopisał, jeśli chodzi o pogodę, za to w niedzielę miało być od rana pięknie. No niestety, i tu meteorolodzy się pomylili, a słońce wyszło dopiero po ósmej. Nie ma tego złego, przynajmniej mogłem poleniuchować rano, czekając na poprawę aury.
A potem w ruch poszedł oczywiście rower i włóczęga po lasach.
Fajnie było wrócić na stare ścieżki. Wieczorową porą, z aparatem na szyi. Z uważnością, nie rozpraszany hałasem. W ciszy i spokoju. Krok za krokiem. Kadr za kadrem…
Dawno tu nie byłem. Jesienne wierzby w wieczornym świetle zastałem w takiej sobie formie. Młode już nie są, więc nie wiadomo, jak długo jeszcze pożyją…
Miałem dobre przeczucie. Przeczucie, że ten wieczór może być wyjątkowy. Zapakowałem aparat na szyję i poszedłem tu opodal, na spotkanie z niebiańskim spektaklem 🙂
W tym tygodniu każda odrobina słońca jest na wagę złota, nieprawdaż?
Tak się złożyło, że nad tym wpół wyschniętym stawem byłem w weekend dwa razy. Ale zrobiłem tylko dwa zdjęcia. Poczekam na jesień, bo w tym miejscu wygląda ona obłędnie.
Może i było wcześnie, może i było zimno, poniżej 10 stopni. Może i się nie chciało, ale to tylko na początku. Bo jak już wsiadłem na rower, to o tym niechceniu zapomniałem na amen.
Za nami przyjemne, cztery pogodne dni. Ja wykorzystałem je na maksa i co rano wpadało po 50 kilometrów, a resztę dnia robiłem nic. Polecam 🙂
Słońce było od rana. Tylko… chwilę później zaszło za chmury. Początek przejażdżki udany, kilka fotek zrobionych, potem chmurzyska, a na końcówce znowu słońce.
Wczoraj znów jazda po lesie, ale tym razem mniej szutrów, a więcej wąskich ścieżek i single tracków. Oj, bardziej męczące są te wertepy…
