No dobra, przyznaję się. Trochę przesadziłem wczoraj z aktywnościami, a dziś jeszcze przed południem dorzuciłem rower.
Resztę dnia poświęciłem na odpoczynek, bo przecież weekend jeszcze się nie skończył i jutro też wypadałoby wybrać się na jakąś wyprawę. Ta soczysta, niepowtarzalna o innej porze roku zieleń nie będzie na mnie czekać.
Do tego, odpukać, pogoda dopisuje i słońce przygrzewa. Grzechem byłoby siedzieć w domu.
Słoneczny poranek to było coś, na co dziś czekałem. I udało się tak pół na pół. Bo owszem, słońce przebijało się zza chmur, ale tych było też sporo i chwilami robiło się dość ponuro.
Nie zmienia to faktu, że zgodnie z planem przewędrowałem kawał drogi po lasach. Wyszło coś około 16 km i ponad 600 m przewyższeń, więc zmęczyłem się na tyle, że na dziś miałem dość.
Większość trasy prowadziła leśnymi ścieżkami, ale próbowałem też tu i tam iść „na skróty”… co kilka razy skończyło się błądzeniem w gąszczu, bez żadnej drogi.
Kto już od jutra robi sobie przedłużony weekend? Bo jak sądzę, pogoda będzie dopisywać. A jak pogoda dopisuje i są trzy dni wolnego, to może oznaczać tylko jedno: mnóstwo czasu spędzonego na ulubionych aktywnościach. Oczywiście ze smartfonem w kieszeni, gotowym do fotografowania i nagrywania.
Ja już przebieram nóżkami na myśl o jutrzejszym poranku. Bateria w smartfonie naładowana do 100%. Swoją naładuję za chwilę podczas długiego snu, żeby od rana ruszyć w teren.
Czy mi się wydaje, czy powoli zaczyna się bielić na drzewach? 🤍 Bieli się, bieli i to już od jakiegoś czasu. A ta jasnozielona zieleń jest nie do podrobienia.
Tylko na żywo i tylko na wiosnę.
Oby cały tydzień pogoda dopisywała. Bo mam niesamowitą chęć wyjeżdżać na rower codziennie. Bez wyjątku.
I jak już wsiądę, to wcale nie chce mi się wracać do domu. Najchętniej jeździłbym bez końca po tych zaułkach, najlepiej takich, gdzie jeszcze nigdy nie byłem. Chociaż z tym jest już coraz większy problem.
Ale fajnie jest też wracać w miejsca, które już znam. Przecież za każdym razem wyglądają trochę inaczej – inna pogoda, inna pora roku.
Niedziela w końcu okazała się dniem ze słoneczną pogodą. Co prawda z małymi przerwami, ale już od rana było cudowne światło, i mimo że na termometrze było ledwo kilka stopni, nie czekałem aż się ociepli i ruszyłem w drogę.
Po ponad czterech godzinach zrobiło się już całkiem gorąco. Ubieranie na cebulkę ma jednak to do siebie, że warstwy można po kolei ściągać i upychać do sakwy.
O zbieraniu kwadratów pisałem tu już wielokrotnie i popełniłem nawet obszerniejszy artykuł o tej zabawie KLIK . A teraz, kiedy ujrzała światło dzienne aplikacja SQUADRATS, i można zbierać kwadraty „na żywo”, moja pasja przeżywa chyba mały renesans.
Wczoraj wybrałem się rowerem właśnie w tym celu, na jeszcze nieznane mi ścieżki i polne drogi. Muszę przyznać, że te czterdzieści kilometrów, mimo wertepów, miedz i luźnych dróg, minęło jak kilka minut… choć w rzeczywistości zeszło ponad cztery godziny.
Pogoda była przez większość czasu pochmurna, więc rzadko wyciągałem aparat. Ale w tym przypadku nie chodziło o zdjęcia, tylko o samą drogę i tę frajdę z odkrywania nowych kawałków mapy.
Pochmurno, potem słońce. Za chwilę znowu chmury i znów odrobina światła. No i wciąż nie za ciepło.
No ale trudno, najważniejsze, że wszystko zaczyna się już zielenić i jest ta pewność, że wiosny już nic nie powstrzyma.
Choćby prognostycy pogodowi straszyli nas śniegiem i mrozem, my już w to nie uwierzymy i trzymamy się tego, że od jutra będzie cieplutko i słonecznie!
Znowu pogoda trochę się popsuła, ale dziś nieśmiało zaczęło wyglądać słońce. Na termometrze pojawiło się przyjemne 10 stopni i w końcu ucichł ten przejmujący wiatr.
Warunki może jeszcze nie idealne na wszystko, ale na las… jak znalazł.
Tak rzadko wyciągam obiektyw do makrofotografii… że aż zaczynam za nim tęsknić. Wiosną i latem lubię jednak do niego wracać, bo to właśnie od makro zaczęła się moja przygoda z fotografią.
Tym razem nie znalazłem tam zbyt wiele spektakularnych kadrów, ale i tak było warto zwolnić i popatrzeć na świat z bliska.
Wrzućmy więc chociaż te trzy ujęcia, takie małe przypomnienie, że czasem detale potrafią powiedzieć więcej niż szeroki plan.
Co mi się nawinęło przed obiektyw - Witold Ochał 