Niedziela w końcu okazała się dniem ze słoneczną pogodą. Co prawda z małymi przerwami, ale już od rana było cudowne światło, i mimo że na termometrze było ledwo kilka stopni, nie czekałem aż się ociepli i ruszyłem w drogę.
Po ponad czterech godzinach zrobiło się już całkiem gorąco. Ubieranie na cebulkę ma jednak to do siebie, że warstwy można po kolei ściągać i upychać do sakwy.
O zbieraniu kwadratów pisałem tu już wielokrotnie i popełniłem nawet obszerniejszy artykuł o tej zabawie KLIK . A teraz, kiedy ujrzała światło dzienne aplikacja SQUADRATS, i można zbierać kwadraty „na żywo”, moja pasja przeżywa chyba mały renesans.
Wczoraj wybrałem się rowerem właśnie w tym celu, na jeszcze nieznane mi ścieżki i polne drogi. Muszę przyznać, że te czterdzieści kilometrów, mimo wertepów, miedz i luźnych dróg, minęło jak kilka minut… choć w rzeczywistości zeszło ponad cztery godziny.
Pogoda była przez większość czasu pochmurna, więc rzadko wyciągałem aparat. Ale w tym przypadku nie chodziło o zdjęcia, tylko o samą drogę i tę frajdę z odkrywania nowych kawałków mapy.
Pochmurno, potem słońce. Za chwilę znowu chmury i znów odrobina światła. No i wciąż nie za ciepło.
No ale trudno, najważniejsze, że wszystko zaczyna się już zielenić i jest ta pewność, że wiosny już nic nie powstrzyma.
Choćby prognostycy pogodowi straszyli nas śniegiem i mrozem, my już w to nie uwierzymy i trzymamy się tego, że od jutra będzie cieplutko i słonecznie!
Znowu pogoda trochę się popsuła, ale dziś nieśmiało zaczęło wyglądać słońce. Na termometrze pojawiło się przyjemne 10 stopni i w końcu ucichł ten przejmujący wiatr.
Warunki może jeszcze nie idealne na wszystko, ale na las… jak znalazł.
Tak rzadko wyciągam obiektyw do makrofotografii… że aż zaczynam za nim tęsknić. Wiosną i latem lubię jednak do niego wracać, bo to właśnie od makro zaczęła się moja przygoda z fotografią.
Tym razem nie znalazłem tam zbyt wiele spektakularnych kadrów, ale i tak było warto zwolnić i popatrzeć na świat z bliska.
Wrzućmy więc chociaż te trzy ujęcia, takie małe przypomnienie, że czasem detale potrafią powiedzieć więcej niż szeroki plan.
Móc spędzić pogodne przedpołudnie na świeżym powietrzu, z dala od cywilizacji, to jak wygrać na loterii. Na te kilka godzin czas jakby się zatrzymuje i wszystko zwalnia.
Ruszam w teren, chodzę kilka godzin, wracam… a mam wrażenie, jakby minęła minuta, może kwadrans. Głowa odpoczywa, myśli gdzieś znikają, zostaje tylko droga i to, co wokół.
Dopiero gdy emocje opadną, zaczynam czuć te kilometry w kościach. Ale ból szybko mija, a widoki zostają w głowie na znacznie dłużej.
Rower to świetny wybór na drugi dzień świąt. Przy okazji spalone kalorie pozwoliły z większym spokojem przyjąć wielkanocne dania.
Najfajniejsze jest jednak to, że można na żywo obserwować wszystkie zmiany, które dzieją się teraz w przyrodzie. Coraz więcej zieleni, coraz więcej kwitnących roślin, a lasy powoli budzą się do życia.
Do tego te wiosenne zapachy i dźwięki świergoczących ptaków. Warto to wszystko zapamiętać, żeby mieć do czego wracać myślami w przyszłoroczną zimę.
I jak tam Wasze święta? U mnie trochę tradycji, a potem czas na swoje ulubione zajęcia. Tym razem padło na spacerobieg po lesie, na stare ścieżki, gdzie dawno mnie nie było.
A tam już robi się naprawdę zielono. Trzeba być teraz uważnym, bo wszystko zmienia się z dnia na dzień.
Mam wrażenie, że któregoś poranka obudzimy się i będzie już lato. Łatwo przegapić te wszystkie zmiany w przyrodzie, a teraz dzieją się one wyjątkowo szybko.
Doczekaliśmy świąt, więc życzę Wam, żeby każdy mógł spędzić je dokładnie tak, jak lubi. Czy to z rodziną, na totalnym leniuchowaniu, czy w końcu oddając się swojemu ulubionemu hobby.
Niech to będzie czas tylko dla Was. Chwila na złapanie oddechu i naładowanie baterii przed kolejnymi, już naprawdę wiosennymi dniami.
Wiosna rusza pełną parą. Po ostatnich opadach dostała solidny zastrzyk życia i jestem pewien, że za kilkanaście dni zrobi się pięknie zielono.
Kilka kilometrów po lesie jeszcze nikomu nie zaszkodziło, a przynosi jedynie same pozytywne efekty.
Świeża głowa, spokojny oddech i przyjemne wyciszenie, które trudno złapać gdziekolwiek indziej. Do tego trochę ruchu, który robi robotę lepiej niż niejedna kawa, i oczy odpoczywające od ekranów.
No i ten klimat… zapach lasu, szum drzew i śpiew ptaków. Człowiek wraca niby ten sam, a jednak z głową pełną spokoju, uśmiechem na twarzy i po wewnętrznym resecie.
Co mi się nawinęło przed obiektyw - Witold Ochał 