Czułkami tego chrząszcza inspirowali się twórcy zebry malowanej na przejściach dla pieszych. A czemu nazwali ja zebra…?
Migawka z party mrówek i mszyc.
Żywa reklama zalotki 😉
– Co z moim czułkiem – zastanawiał się mały chrząszczyk – kiedy wieczorem kładłem się spać, jeszcze miałem dwa…
Mimo to doskonale utrzymywał równowagę spacerując po zielonej trawce.
Znam takich, co chodzą bokiem, kiedy na przykład wracają z zakrapianej imprezy. Pająki bokochody raczej na takowe nie uczęszczają, a potrafią chodzić nie tylko do przodu, ale także bokiem. A na dodatek tyłem.
Skromność i schludność, pracowitość i wytrwałość, ciągłe dążenie do doskonałości. To cechy tego zielonego pluskwiaka.
Założyła na grzbiet srebrzysta suknię, wystrojona i wypachniona czekała na swojego towarzysza. Wybierali się na bal charytatywny organizowany u biedronek.
Nie dość, że usiadł w plątaninie jakowyś chaszczy, to nie potrafił zagrzać miejsca na dłużej, niż kilka sekund. Kraśniki już tak mają, albo siedzą spokojnie i nic ich nie wzrusza (bardzo rzadko), albo mają ADHD (prawie zawsze).
Kiedy w lipcu fotografowałem tego pluskwiaka nie miałem pojęcia, że dokładnie pół roku później będzie mi tak samo ciekło z nosa jak jemu 😦
Kiedy się trochę wypije, występują kłopoty z zachowaniem równowagi. Wtedy w sukurs przychodzą skrzydła, które pomagają utrzymać się na nogach.
Co mi się nawinęło przed obiektyw - Witold Ochał 