Kiedy w niedzielę, po tygodniu zachmurzenia wyjrzało na chwilę słońce postanowiłem sprawdzić co słychać w najbliższej okolicy. Liczyłem na jakieś oznaki wiosny, ale niewiele ich znalazłem… Przyznać jednak muszę, że powoli, powoli wyrastają młode listki, a trawa na co bardziej podmokłych terenach zaczyna się zielenić.
Przybrał dziwną pozycję, a może ten gatunek w ten sposób odpoczywa… Z pewnością sfotografowałem go podczas odpoczynku, bo tkwił tak w zacienionym miejscu na krzaku pokrzywy i zdawał się nic sobie nie robić z mojej obecności.
Kiedy fotografuję jakieś owady podczas prokreacji, niejednokrotnie próbują uciekać i wtedy obstawiam, który będzie którego ciągnął. Nie mam jeszcze na ten temat postawionej diagnozy, czy częściej wygrywa samica, czy samiec 😉 Zresztą u wtyków straszyków nie specjalnie orientuję się która to samica, obstawiam, że ta po lewej.
Wiem, że za oznaczanie łowikowatych (Asilidae) nie ma się co samemu zabierać. Znając życie, jeden włosek, albo plamka na odwłoku mogą robić ogromną różnicę 😉 Napisze więc o nim tylko tyle, że na mój widok przybrał pozę, jakby chciał mnie bóść tymi swoimi niby rogami.
Kiedy spotykam jakiś według mnie rzadki okaz owada, albo taki, że widzę go po raz pierwszy życiu, to fotografowanie zaczynam, zanim zdołam się do niego zbliżyć. Tak na wypadek, gdyby się mnie wystraszył i uciekł. Tak było o tym razem. Kiedy na zgniecionej trawie przysiadł ten kosternik palemon, zrobiłem pierwsze zdjęcie z daleka. I dobrze, bo zaraz potem uciekł. To malutki wycinek z całego kadru.
Może to i dosyć popularny pluskwiak, ale widywałem go w poprzednim sezonie tyle razy, że musi mieć tu swoje pięć minut. Miałem pewną miejscówkę, gdzie często mogłem liczyć na obecność knieżycy szarej. Był to skraj lasku brzozowego. Siedziały sobie i na liściach brzozy i na niskich roślinkach pod drzewami.
W ostatni dzień maja podczas spaceru spotkałem go kilkakrotnie. Nawet chwilę biegałem za nim po łące, ale szybko mu odpuściłem. W drodze powrotnej zauważyłem go na kępce rzepaku rosnącej na skraju drogi. Tym razem był na tyle dobry, że pozwolił zrobić sobie kilka zdjęć.
Przez ostatnie dni zrobiłem kilka zdjęć ogrodowym krokusom i przebiśniegom w przerwach między deszczem i wiatrem.
Pochmurny dzień, ale dosyć ciepły i co najważniejsze bez przejmującego wiatru. Pora na rozprostowanie kości i krótki spacer po lesie.
FOT. WITOLD OCHAŁ POWIAT ROPCZYCKO-SĘDZISZOWSKI FOTOGRAF KRAJOBRAZU CZARNA SĘDZISZOWSKA LAS TUSZYMKA
Nikt chyba specjalnie za ślimakami nie przepada, szczególnie za tymi bez muszli. Wyglądają ohydnie i lepiej go przez przypadek nie dotknąć. Brrrr…..
Co mi się nawinęło przed obiektyw - Witold Ochał 