– Nie dość, że niewyraźne to odbicie, to dodatkowo jakiś taki nie podobny jakby do siebie jestem – mruczał pod nosem pewien chrząszcz, przekonany, że przygląda się swojemu odbiciu.
Jestem urodzonym modelem, nie dalej jak rok temu moi rodzice debiutowali na tym fotoblogu, a teraz przyszła kolej na mnie.
Te trzy osobniki przyszły na zebranie przedwyborcze, a że zimno było, postanowiły się do siebie mocno przytulić. Ponieważ rzecz dotyczyła Ruchu Palikota, nikt nie miał im za złe, że płeć u nich ta sama…
– Próbuję od godziny, i w jedną stronę, i w drugą, i tak, i siak, i ciągle mi nie wychodzi 
– skarżyła się pewna gąsienica próbując zrobić z siebie pytajnik…
– Mama?!?! Zgubiłem się na tych wszystkich liściach i nie mogę znaleźć swojej mamy, to ty?
– No oczywiście synku, gdzie ty się włóczysz?!?
– Szukałem ciebie mamusiu….
– Natychmiast do domu!!!
I poszły.
Wcale nikomu nie chciało się specjalnie wychodzić na Tarnicę, ale skoro Pani Mama jednego z nas wyszła i to razem z całą drogą krzyżową, to niby my nie damy rady? Daliśmy, a jakże. Tradycyjnie część drogi w deszczu
Do biegu…. gotowi….
START !!!
To mają w głowach chrząszcze Hurmaki olszowe (Agelastica alni). Mieszkają całymi stadami głównie na olszach i całymi dniami kopulują i jedzą. A biedne, co słabsze drzewka potem umierają
Jednego takiego trzymam nawet w domu 😉
Ostatnimi czasy jakoś nie mam czasu wybrać się na makro łowy. Fotka sprzed kilkunastu dni, kiedy jedyne owady spotykałem tylko na kaczeńcach i na dodatek same maluchi. Ta muszka również do wielkomuchów nie należała.
Co mi się nawinęło przed obiektyw - Witold Ochał 