Wtulił się w polną trawę i siedział nieruchomo. Może mu było zimno, może odpoczywał, a najprawdopodobniej jeszcze spał, bo pora była wczesna.
Czerwona peleryna, czerwone pantalony, oto mój styl. Trzeba się czymś wyróżniać wśród chrząszczy, jak się ma małą główkę… – skarżył się chrząszcz z rodziny Attelabidae spotkany na polnym krzaku.
Słonie co prawda żyją w Afryce, ale i na rodzimym podwórku spotykamy ich miniaturki, na dodatek dużo ciekawiej ubarwione. to chyba barwy godowe, chociaż tym osobnikiem żadna partia się nie zainteresowała…
Nie wiem czemu, ale ten chrząszcz skojarzył mi się z panem Jacykowem. Podkręcony wąs i wydłużone, pomalowane rzęsy. To chyba jego styl…
Te malutkie chrząszczyki spotykam co roku na liściach brzozy. Wydają się całkiem sympatyczne i najwidoczniej polubiły miejsce w naszym ogródku.
Na fotołowy wybrałem się tuż po deszczu. Wiele owadów, jak sądzę przez zmoczone skrzydełka, siedziało zadziwiająco spokojnie nawet nie próbując odlatywać. Opłaciło się zmoczyć się po pas…
Pozwolił wyginać trawę w prawo, lewo, do góry i na dół. Nie protestował, kiedy ją oderwałem i ustawiałem pod dowolnym kątem. Musiał spać snem sprawiedliwego.
W tym sezonie żółty jest bardzo modny. Wie o tym ta błonkówka, która przechadzała się dostojnym krokiem w tę i z powrotem po liściastym wybiegu. Kto wie, może ćwiczyła do programu Top Model…
Napatrzyłem się na tą muchę i chyba też sprawię sobie taki maskujący strój. Może dzięki temu owady nie będą aż tak bardzo przede mną uciekać…
W gęstej trawie nad stawem coś się zabieliło, podszedłem bliżej, a to ćma przybrana w puchate futerko. Na szczęście jak to ćma, była dosyć zaspana i była na tyle uprzejma, że pozwoliła się obfotografowywać do woli.
Co mi się nawinęło przed obiektyw - Witold Ochał 