Wczoraj nie spodziewałem się spotkać w ogródku żadnych maluczkich. A tu kilka pszczółek ostro pracowało we wrzoścach, a wśród nich dorodny trzmiel. Niestety żadnych nie udało się sfotografować. A za to na rododendronie spotkałem malutkiego ślizguna, niecały cm, siedział (leżał) rozpłaszczony na brzegu liścia i w najlepsze wygrzewał się w słońcu.
Mnie ten owad kojarzy się jednoznacznie z Bzyczkiem z brygady RR 😉
Poprzednie lato obfitowało u mnie w kwietniki (Misumena vatia). One strasznie lubią być fotografowane. Bez marudzenia znoszą trudy modelingu i nie narzekają kiedy transportuje je z kwiatka na kwiatek 😉
Ależ jestem zaspana, trzeba oczka z rana przetrzeć, bo mi śpiochami zaszły 😉
Może trochę nieładnie tak podglądać i powinno być mi wstyd, ale co tam 😉
Rokokowy kościół św. Marii Magdaleny w Dukli został wybudowany w latach 1742-47 i ukończony w 1765 r. dzięki fundacji Jerzego Wandalina Mniszcha, marszałka nadwornego koronnego i jego żony Marii Amalii z Brűhlów. Wewnątrz znajduje się jeden z największych zabytków Dukli – nagrobek fundatorki dłuta Jana Obrockiego ze Lwowa.
Główny ołtarz powstał w latach 1772-73 na podstawie projektu Piotra Polejowskiego. Znajdują się w nim rzeźby Wiary, Nadziei i Miłości oraz św. Marii Magdaleny jako pokuty (dłuta Jana Obrockiego). Ołtarz prawy zawiera obraz św. Antoniego, a lewy – Wizję św. Jana z Dukli.
W kaplicy południowej znajduje się nagrobek Marii Amalii z Brűhlów Mniszchowej – jedno z wybitniejszych dzieł polskiej rzeźby rokokowej. Wykonał go z białego i czarnego marmuru Jan Obrocki (w 1773 r.).
Znalazłem go pomiędzy liśćmi jakowejś roślinki. Niedługo po obfitym deszczu w maju.
Go lub ją, bo nie wiem co to takiego i liczę na wiedzę odwiedzających 😉
Bo… dla mnie to po prostu pszczoła albo osa… 😦
Nie mam pojęcia co mu się przytrafiło, ale nie wyglądał dobrze. Znalazłem go w trawie, być może miał bliski kontakt z kosiarką biedny. Przeniosłem go w ustronne miejsce ogródka z propozycją zamieszkania w cyni 😉
Co mi się nawinęło przed obiektyw - Witold Ochał 