Ciężko teraz spotkać jakiegoś owada. Ten pająk absolutnie nie chciał ze mną współpracować. Biegał po tym liściu i biegał, w końcu zapewne pomyślał sobie „A co mi tam, posiedzę tę minutę, zrobi parę zdjęć i da mi święty spokój”. I tak się stało, zrobiłem dwie fotki, a ten pognał dalej…
Czyli biedronka i owszem występująca w Polsce, ale rzadko spotykana, tak przynajmniej wyczytałem na stronie KSIB. Występuje głównie na drzewach liściastych na terenach nizinnych i niskich terenach górskich.
… i tyle w tym temacie 😉
To chyba był ostatni bzyg jakiego spotkałem tej jesieni, a było to w poprzedniąpoprzednią niedzielę.
Chociaż chodziło o kawałek trawki, taki tekst zdawała się śpiewać mała, niepozorna muszka z rodziny miniarkowatych, co odkryła Radzido. Słychać jej dobrze nie było, bo jaka postura, taki głosik 😉
Może i mały jestem, gołym okiem ledwo dostrzegalny, ale za to jaki róg mammmmm !!!
A właśnie, a propos, a gdzie ta moja żona się szlaja…? Hm? Wie ktoś?
Takiego kolosa spotkałem parę dni temu w gęstwinie traw. Żeby objąć go całego musiałem sklejać panoramę z dwóch zdjęć 😉 Szukałem i szukałem po necie, tak mi się zdawało, że to jakowyś zmrocznik, ostatecznie postawiłem na Zmrocznika przytuliaka (Hyles gallii)…
Te maleńkie, zaledwie kilkumilimetrowe jak mniemam pluskwiaki spotykam w ostatnich dniach nader często. Przemieszczają się bardzo szybko z miejsca na miejsce, a najszybciej, kiedy zbliżam obiektyw 
Ale wreszcie udało się! Mam go! 😉
Zauważyłem, że trzmiele (Bombus) są jesienią jakieś takie mniej ruchliwe, a dzięki temu łatwiejsze do sfotografowania. Ten już prawie zrywał się do lotu, a przynajmniej sprawiał takie wrażenie.
i nie zawaham się ich użyć 😉 Straszył muchowaty stwór rodziny Stratiomyidae.
Że to niby ja jakiś przeźroczysty jestem, czy co? No nie wydaje mi się, a tak się czuję traktowany…
Pajączek to Aksamitnik (Clubiona sp.).
Co mi się nawinęło przed obiektyw - Witold Ochał 