Czytam czasem o różnych projektach, wyzwaniach, celach i planach. Ktoś przygotowuje się do maratonu, ktoś chce przebiec sto kilometrów, ktoś inny zrobić dziennie jakąś liczbę kroków albo odwiedzić kolejne miejsca słynące z zacnych kadrów fotograficznych. I dobrze. Jeśli komuś to daje radość i motywację, nie widzę w tym nic złego.
Tyle że ja chyba jestem z trochę innej bajki. Nie mam żadnego projektu. Nie mam też szczególnego celu, do którego konsekwentnie zmierzam. Nie planuję pobicia rekordu, poprawienia życiówki ani zdobycia sportowego trofeum. Nie mam listy miejsc, które muszę odwiedzić, ani fotograficznych miejscówek, które wypadałoby zaliczyć.
Mam za to kilka rzeczy, które po prostu lubię robić. Fotografować, jeździć na rowerze, biegać i chodzić. I moim jedynym planem jest robić to możliwie często, dopóki sprawia mi to frajdę.
W fotografii nie chodzi mi o zrobienie konkretnej liczby zdjęć, zdobycie nagrody, wzięcie udziału w wystawie czy odwiedzenie miejsc, które dla fotografów są kultowe. Lubię wyjść z aparatem, znaleźć się gdzieś na uboczu, zobaczyć światło, które akurat się dobrze układa, samotne drzewo, kapliczkę przy drodze albo jakiś zupełnie niepozorny zakątek.Czasem wracam z kilkoma zdjęciami, czasem z żadnym. I naprawdę nie robi mi to większej różnicy.
Mam jednak swoją fotograficzną motywację. Jest nią możliwość dzielenia się tym, co zobaczyłem. Lubię pokazywać swoje kadry, opowiadać o emocjach i miejscach, do których docieram. Wiedzieć, że ktoś po drugiej stronie ekranu zatrzymał się na chwilę przy moim zdjęciu czy filmie. Może komuś przypomniało ono znajome strony, może zachęciło do spaceru, a może po prostu dało chwilę wytchnienia. To mi wystarcza. Nie muszę z tego robić większego przedsięwzięcia.
Z ruchem mam podobnie. Nie przygotowuję się do maratonu, nie poluję na rekordy i nie zastanawiam się, jaki dystans powinienem pokonać w przyszłym roku. Lubię wyjść pobiegać albo wsiąść na rower, złapać swój rytm, trochę się zmęczyć i wrócić z poczuciem, że dobrze wykorzystałem wolny czas. Nie każdy trening musi być lepszy od poprzedniego. Nie każdy musi coś budować. Po prostu jest kolejnym udanym wyjściem z domu.
A chodzenie? To już w ogóle nie wymaga ode mnie żadnego uzasadnienia. Zakładam buty, biorę aparat i idę przed siebie. Bez planu na konkretny dystans, bez zaliczania punktów na mapie. Czasem idę dobrze znanymi ścieżkami,innym razem skręcę w drogę, którą wcześniej omijałem, czasem zatrzymam się na dłużej, bo coś przyciągnie mój wzrok. Właśnie w takich zwyczajnych wędrówkach znajduję najwięcej spokoju i satysfakcji.
Żeby jednak nie było, że jestem całkowicie odporny na cyferki i statystyki. Wręcz przeciwnie, bardzo je lubię. Zbieram więc kilometry: rowerowe, biegowe i spacerowe. Lubię patrzeć, ile się tego uzbierało, porównywać miesiące i lata,obserwować rosnące liczby. Mam z tego zwyczajną frajdę. Ale nie porównuję się z nikim. Nie interesuje mnie, kto jeździ szybciej, biega więcej albo pokonuje trudniejsze trasy. Każdy ma swoje tempo, możliwości i powody, dla których wychodzi z domu. Ja mam swoje. Nie traktuję tych kilometrów jak obowiązku ani normy do wyrobienia. One po prostu przybywają przy okazji robienia tego, co lubię. Można powiedzieć, że kolekcjonuję kilometry, a nie realizuję kilometrowy projekt.
Nie mam nic przeciwko ambitnym celom. Rozumiem, że dla wielu osób są świetnym motorem napędowym. Sam pewnie też czasem wyznaczam sobie jakieś drobne wyzwania. Nie chcę jednak za każdym razem podnosić poprzeczki tylko po to, żeby mieć co osiągać i udowadniać sobie albo innym, że robię postępy. Może to mało ambitne podejście,ale zupełnie mi z nim dobrze. Nie muszę zamieniać własnej odskoczni w kolejny projekt do zrealizowania.
Mój cel jest właściwie bardzo prosty: jak najczęściej robić to, co lubię. Wyjść pobiegać, pokręcić na rowerze, pójść na spacer, zabrać aparat i dać się znaleźć kolejnemu kadrowi. A jeśli przy okazji powstanie z tego zdjęcie, którym będę mógł się z Wami podzielić, tym lepiej.
Nie wiem, czy to jest jakiś projekt. W każdym razie nie zamierzam go kończyć.
